Een man en een jongen staan naast een vissersboot die gestrand is op droog land, waar vroeger het Hamun-moeras lag.

Onderzoek · Educatie · Verantwoording

Mens.Planeet.Verantwoording.

Wanneer rivieren droogvallen en moerassen verdwijnen, “migreren” mensen niet zomaar — ze worden ontheemd. HERA gebruikt bewijs om te vragen waarom, en wie daarvoor verantwoording moet afleggen.

Lees onze oprichtingsverklaring Word oprichtend lid

Hamun-moerassen, Sistan · Foto: Solmaz Daryani, CC BY-SA 4.0

Als het land het begeeft, trekken mensen weg. Wij vragen waarom.

HERA werd in oktober 2026 in Canada opgericht om een van de bepalende verbanden van onze tijd te onderzoeken en te verklaren: de relatie tussen milieuomstandigheden en ontheemding — en de vragen over mensenrechten en verantwoording die daartussen liggen.

Waarom HERA

De omvang van de crisis in cijfers

0miljoen

binnenlandse ontheemdingen door rampen in 2024 — het hoogste aantal ooit gemeten.

Bron: IDMC, Global Report on Internal Displacement 2025

tot0%

van het land op aarde is al aangetast, waardoor de helft van het mondiale bbp gevaar loopt.

Bron: UNCCD, Global Land Outlook 2 (2022)

0miljoen

mensen zouden vóór 2050 door klimaatverandering gedwongen kunnen worden om binnen hun eigen land te verhuizen.

Bron: Wereldbank, Groundswell deel 2 (2021)

ongeveer0%

van het oppervlak van het Urmiameer ging verloren in de twintig jaar na de hoogste waterstand van 1995.

Bron: NASA Earth Observatory (2023)

Voor en na

Drie jaar. Eén meer.

Versleep de schuifregelaar om het Urmiameer, in het noordwesten van Iran, te zien in september 2020 en in september 2023. Natte jaren in 2018–2019 vulden het meer tijdelijk weer aan; in de herfst van 2023 was het opnieuw bijna drooggevallen.

Beelden van NASA Earth Observatory door Lauren Dauphin, op basis van Landsat-gegevens van de U.S. Geological Survey.

Satellietbeeld van het Urmiameer in september 2020, met groenblauw water dat het grootste deel van het bekken vult.

Satellietbeeld van het Urmiameer in september 2023, bijna volledig een witte zoutvlakte.

sept. 2020 sept. 2023

Vier pijlers

Onze naam is onze kaart

Elke letter van HERA — naar de Engelse woorden Human, Environment, Resilience en Accountability — staat voor een van onze werkterreinen.

Mens

Mensenrechten, waardigheid en de getuigenissen van ontheemden. Hun verhalen zijn van henzelf — zij zijn niet slechts onderwerp van onderzoek.

Milieu

Gegevens en onderzoek over de aantasting van water, bodem, lucht en moerasgebieden, en over de gevolgen van een veranderend klimaat.

Veerkracht

Kennis en educatie voor gemeenschappen die een crisis doormaken — en voor de toekomst die nog kan worden opgebouwd.

Verantwoording

Het spoor van de feiten volgen tot aan de beslissingen achter milieuschade, en benoemen wie verantwoordelijk is — met bewijs.

Eerste onderzoeksfocus

Waar het land bezwijkt

Het mandaat van HERA is wereldwijd. Ons eerste onderzoeksprogramma begint in Iran en de bredere regio — waar ecologische ineenstorting en het ontbreken van verantwoording elkaar versterken.

Een witte zoutkorst strekt zich uit tot een rotsachtig eiland op de drooggevallen bodem van het Urmiameer.

~90% van het oppervlak verloren sinds 1995

Noordwest-Iran

Urmiameer

Ooit een van de grootste zoutmeren ter wereld. Minder neerslag en wateronttrekking voor de landbouw hebben een groot deel ervan in een zoutvlakte veranderd.

Satellietbeeld van het Hamun-bekken: bleke, droge meerbodems met slechts kleine plekken blauw water.

Waar de “wind van 120 dagen” waait

Sistan, grens Iran–Afghanistan

Hamun-moerassen

De Hamun-meren, die vooral door de rivier de Helmand worden gevoed, zijn sinds de zware droogte aan het eind van de jaren negentig herhaaldelijk drooggevallen.

Luchtfoto van een gebarsten moerasbodem met een zoutkorst en een kleine resterende plas water.

Een Ramsar-gebied

Isfahan

Zayandeh Rud en Gavkhuni

De rivier van Isfahan heeft in de stad lange tijd drooggestaan, en het Gavkhuni-moeras aan het einde ervan — een watergebied van internationale betekenis — is grotendeels opgedroogd.

Satellietbeeld van een enorme stofpluim die over het oosten van Iran, Afghanistan en Pakistan waait.

Zichtbaar vanuit de ruimte

Van Sistan tot Khuzestan en verder

Stof over grenzen heen

Stof dat opwaait van drooggevallen meerbodems en aangetast land legt honderden kilometers af, overschrijdt grenzen en vult de lucht die mensen inademen.